برای رسیدن بهانه بسیار است

اگر چه بین من و تو هنوز دیوار است

ولی برای رسیدن بهانه بسیار است

 

بر آن سریم کزین قصه دست برداریم

مگر عزیز من! این عشق دست بردار است ؟

 

کسی به جز خودم ای خوب من، چه می داند

که از تو از تو بریدن چقدر دشوار است

 

مخواه مصلحت اندیش و منطقی باشم

نمیشود بخدا پای عشق در کار است

 

تو از سلاله ی سوداگران کشمیری

که شال ناز تو را شاعری خریدار است

 

در آستانه رفتن، در امتداد غروب

دعای من به تو تنها خدانگهدار است.

 

کسی پس از تو خودش را دار خواهد زد

که در گزینش این انتخاب ناچار است

 

همان غروب غریبانه گریه خواهی کرد

برای خاطره هایی که زیر آوار است

از محمد سلمانی

تگ: محمد سلمانی، سلمانی محمد، غزل محمد سلمانی، استاد محمد سلمانی، اشعار محمد سلمانی،غزل کلاسیک، غزل نئوکلاسیک، شعری از محمد سلمانی

چه قدر مانده که دستم رسد به پیرهنت ؟

چه وقت گل کند آیا شکوفه های تنت

چه قدر مانده که دستم رسد به پیرهنت ؟

 

چگونه صبر کنم که باز برچینم

شکوفه غزل از گیسوان پر شکنت

 

غمی نجیب نهفته ست در دلم  که مرا

رها نمی کند احساس دوست داشتنت

 

تو آن دقایق شیرین خاطرات منی

ببر مرا به تماشای باغ نسترنت

 

تمام شهر به تایید من بپا خیزند

اگر دقیق ببینند از نگاه منت

 

چگونه با تو بجوشم؟چونه دل بدهم ؟

منی که این همه می ترسم از جدا شدنت

 

از محمد سلمانی

درد بی درمان من

آسمان آبی عرفان من چشمان توست

اختر تابنده ی کیهان من چشمان توست

 

در حضور چشمهایت عشق معنا میشود

اولین درس دبیرستان من چشمان توست

 

در بیابانی که خورشیدش قیامت می کند

سایبان ظهر تابستان من چشمان توست

 

در غزل وقتی که از آیینه صحبت می شود

بی گمان انگیزه ی پنهان من چشمان توست

 

من پر از هیچم پر از کفرم پر از شرکم ولی

نقطه های روشن ایمان من چشمان توست

 

باز می پرسی که دردت چیست؟بنشین گوش کن

درد من ،این درد بی درمان من چشمان توست

 

از محمد سلمانی

چندمین بهار را پشت سر گذاشتیم؟

زیر پای هر درخت، یک تبر گذاشتیم

هرچه بیشتر شدند، بیشتر گذاشتیم

 

تا نیفتد از قلم، هیچ‌یک در این میان

روی ساقه‌هایشان، ضربدر گذاشتیم

 

از برای احتیاط، احتیاطِ بیشتر

بین هر چهار سرو، یک نفر گذاشتیم

 

جابه‌جا گماردیم، چشم‌های تیز را

تا تلاش سرو را بی‌ثمر گذاشتیم

 

کارِمان تمام شد، باغ قتل‌عام شد

صاحبانِ باغ را، پشتِ در گذاشتیم

 

سوختیم و ریختیم، عاقبت گریختیم

باغِ گُر گرفته را، شعله‌ور گذاشتیم

 

روزِ اوّلِ بهار، سفره‌یی گشوده شد

جایِ هفت‌سین‌مان، هفت سر گذاشتیم

 

در بیان شاعری، حرف اعتراض بود

هی نگو چرا نگفت، ما مگر گذاشتیم؟

 

این سؤال دختر کوچکم «بنفشه» بود

چندمین بهار را پشت سر گذاشتیم؟

 

از محمد سلمانی

تگ: محمد سلمانی، سلمانی محمد، غزل محمد سلمانی، استاد محمد سلمانی، اشعار محمد سلمانی،غزل کلاسیک، غزل نئوکلاسیک، شعری از محمد سلمانی

وقتی که حکمران چمن باد می شود

وقتی که حکمران چمن باد می شود

اول تبر حواله ی شمشاد می شود

 

دیگر چه مکتب و چه مرام و چه مسلکی؟

در گلشنی که قبله نما باد می شود

 

بلبل خموش ، غنچه گرفتار ، گل ملول

یعنی چمن مدینه ی بیداد می شود

 

جایی که سنگ زمزمه ی عشق سر دهد

آنجاست تیشه قاتل فرهاد می شود

 

یک عمر آن که بود مجلد به جلد دوست

در گیر و دار حادثه جلاد می شود

 

راز قبیله را بفروشد به ارزنی

صیدی که سرسپرده ی صیاد می شود

 

زخمی که اعتماد ز نیرنگ می خورد

هر روز هر چه می گذرد حاد می شود

 

ساقی ! بریز باده ، مخور غم ، که پیر گفت

روزی بنای میکده آباد می شود

 

از محمد سلمانی

تگ: محمد سلمانی، سلمانی محمد، غزل محمد سلمانی، استاد محمد سلمانی، اشعار محمد سلمانی،غزل کلاسیک، غزل نئوکلاسیک، شعری از محمد سلمانی

با محمد سلمانی

بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست

باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست

 

سوگند می خورم به مرام پرندگان

در عرف ما سزای پریدن تفنگ نیست

 

در کارگاه رنگرزان دیار ما

رنگی برای پوشش آثار ننگ نیست

 

از بردگی مقام بلالی گرفته اند

در مکتبی که عزت انسان به رنگ نیست

 

دارد بهار می گذرد با شتاب عمر

فکری کنید که فرصت پلکی درنگ نیست

 

وقتی که عاشقانه بنوشی پیاله را

فرقی میان طعم شراب و شرنگ نیست

 

تنها یکی به قله ی تاریخ می رسد

هر مرد پاشکسته که تیمور لنگ نیست

 

از محمد سلمانی

 تگ: محمد سلمانی، سلمانی محمد، غزل محمد سلمانی، استاد محمد سلمانی، اشعار محمد سلمانی،غزل کلاسیک، غزل نئوکلاسیک، شعری از محمد سلمانی