تو احمقانه فقط احتمال می دادی
تو روبرویت بودی درون افکارت
و داشتی به جوابت سوال می دادی
و فکرهات تو را دست بسته می بردند
تو احمقانه فقط احتمال می دادی
نشسته بودی و شاید که چای می خوردی
و فکرهات تو را دست بسته می بردند
درون مغزت هم گونه هایی از حشرات
که شعرهایت را بیت بیت می خوردند
تو طبق آمارها احتمال می دادی
که چند راه برای گریختن داری
که چند بار فقط می شود به صفر رسید
چقدر درد کشیدن و خویشتن داری؟
نشسته بودی، رویت قطار مورچه ها
نشسته بودی، بعد از قرار فسخ شده
نشسته بودی، بعد از هزار سال طلسم
نشسته بودی، مثل خدا که مسخ شده
نشستنی که پر است از صدای چک چک آب
نشستنی که پر از قیژ قیژ ناخن ها
نشستنی که در آن هیچ کس محل نگذاشت
به هیچ چیز! به حتا صدای تلفن ها
تو خواستی که فقط لحظه ای بلند شوی
به دور از آمار و احتمال چند به چند
تو دستهایت را بر زمین ستون کردی
تو دستهایت را... ریختند! خرد شدند!
***
تو همچنان به جوابت سوال می دهی و
به روی سطح زمان ریخته ست آوارت
و قرنهاست که هر روز، شب شده ...و هنوز
تو روبرویت هستی درون افکارت
از محمد بم
