جلوی در کارخانه

       کارگر ناگهان ايستاد

       هواي خوش گوشه‌ی کت او را کشيد

       و چون رو برگرداند

       و به خورشيد نگاه کرد

       که تمام سرخ و تمام گرد

       درآسمان سربي خود لبخند ميزد.

 

       چشمک زد

       خيلي خودماني

       بگو ببينم رفيق، خورشيد

       فکر نمي کني که

       احمقانه است

       چنين روزي را به يک رئيس دادن ؟

 

 

از ژاک پره ور

ترجمه لیلی گلستان