تاسه
در گهواره از گریه تاسه* می رود
کودکِ کرُ لالی که منم !
هراسان از حقایقی که چون باریکه یی از نور
از سطحِ پهنِ پیشانیام می گذرد...
خواهرانُ برادران !
نعمت اندوهُ رنج را شکرگذار باشید !
همیشه فاصله تان را با خوشبختی حفظ کنید !
پنج یا شش ماه...
خوشبختی جز رضایت نیست !
به آشیانه با دستِ پُر بر می گردد پرستوی مادر،
گمشده در قندیل های ایوانِ خانه یی
که سال هاست
از یاد رفته است !
خوشا به حالتان که می توانید
بخندید،
گریه کنید !
همین است !
برای زندگی،
بیهوده به دنبالِ معنای دیگری نگردید !
برای حفظ رضایت
نعمت انتظارُ تلاش را شکرگذار باشید !
پرستوهای مادر
قادر به شمارش جوجه های خود نیستند !
تاسه: هق هقِ بی وقفه ی گریه که به نفس امان نمی دهد.
از حسین پناهی
تگ: حسین پناهی، شعر حسین پناهی، پناهی حسین، اشعار حسین پناهی، مرحوم حسین پناهی،شعر سپید، شعر معاصر، خودکشی حسین پناهی، مرگ حسین پناهی، دانلود حسین پناهی، کتاب حسین پناهی، من و نازی، ستاره، چیزی شبیه زندگی، دو مرغابی درمه، گلدان و آفتاب، پیامبر بی کتاب، دل شیر، سلام خداحافظ، ستاره ها، راه با رفیق