شعر و دنیایی که می سازمش

تو خُو دردِت نکِشیده به گِرونی پَه چه دونی

تَش به جونِت نَنِشَسته که بِدونی په چه دونی

تو خو شَو مَه نگذَشتی مِنِ وارا و گُدارا

تَشِ مِنْ لاشِتِ سَر اَو بِنِشونی په چه دونی

تو خو نَیدی گُلِ سُهر و گل باوینِه بَهارون

بِدِرا مِنْ دَرِه ها تا کُپِ زونی په چه دونی

تو خو واگُل نَنِشَستی مِنِ ساواتِ بَلیطا

که بِنی قَول و قراراتِ زَوونی په چه دونی

تو خو چوغاتِ نَکِردی وَر و بِرنوتِ نُبردی

زین کُنی اسب و بِری بِلگِه بُرونی په چه دونی

تونَبیدی شَوِ پَلْ کَندَنِ تهمینه به وارا

گاگریوْ رُستم و سُهراوِ  بِخونی په چه دونی

کُرِنِ دِشْمِنِ بَو کِهنو پَلا داسِ بُریدِن

سَرِ سُهراوِ بُریدن به جَوونی په چه دونی

گرمسیر بَرزِیَرُم کِرد وگُلُم مَندِ به سَرحد

شِلْ شِلِ باد اِکُنِه نامه رِسونی په جه دونی

از کورش کیانی قلعه سردی

پ.ن: شعر بختیاری، فولکلور، فولکلور بختیاری، شعر لری، بختیاری، کورش کیانی، قلعه سردی، شعر محلی، شعر خوزستان، ایذه، شعر ایذه