تنها بودم

اما بودا نبودم

و نیلوفری ارغوانی

در سینه ی بلورینم نمی تپید.

 

در هر زندان دنیا

زندانی ی فراموش شده ای

و در هر گورستان جهان

عزیزِ به خاک سپرده ای داشتم

و تنها بودم

مثل ماه

که کوتاهتر از تنهایی من

دیواری نیافته بود.

 

از عباس صفاری