شعر و دنیایی که می سازمش

بر شیشه های مه گرفته می نویسم

مثلا مهربانی

موهای تو

مرگ

فرقی نمی کند کدامیک

هر کلمه

زنی است که زیبایی اش در آینه امتحان می دهد

مردی که تک تک آجرها را

بر دیواره ی سلول

هر کلمه

تنها عابری است که می گذرد

فرقی نمی کند کدامیک

ما تنها بر شیشه های مه گرفته می نویسیم

تا جنگل پشت پنجره

پیدا شود

از گروس عبدالملکیان

 تگ: گروس عبدالملکیان، عبدالملکیان گروس، کتاب گروس عبدالملکیان، اشعار گروس عبدالملکیان، گروس عبدالملکیان شعر، شعری از گروس عبدالملکیان، شعر معاصر، شعر سپید،پرندهٔ پنهان، پرنده ی پنهان، رنگ‌های رفتهٔ دنیا، سطرها در تاریکی جا عوض می کنند، رنگ‌های رفته ی دنیا، حفره ها