این روزها دارم یک ساله می شوم. البته طبیعتا وبلاگ را می گویم نه خودم ! از آبان پارسال شروع کردم به ساختن دنیایی که عاشقانه قبل از تولدش هم دوستش داشتم، ولی خب باید دست به کار می شدم و بچه هم که از بتّه عمل نمی آید !

بدون تعارفات معمول، بودن تان آنسوی این دنیا، مرا هم پابند این خانه کرده است. تا وقتی که خودم باشم چراغ این خانه را روشن نگه می دارم.

این پست چند روزی می ماند تا مخاطبان ثابتم را بیشتر بشناسم. به تلافی همه خواندن و کامنت نگذاشتن تان! لطف کنید یک بیت (حداقل ! بیشتر باشد بهتر!) شعر کامنت بگذارید که بچه مان ذوق زده شود!

فقط چند نکته شاید تکراری. اول اینکه دوستان ! باور کنید رایکا اسم مرد است! لازم شد عکسم را می گذارم که شکاکین هم باورمند شوند!

دوم اینکه شرمنده ام اگر سر نمی زنم به دعوت های تان. از کمبود وقت و کم سعادتی من است. سعی می کنم منظم تر باشم در این باره.

سوم اینکه اگر خودتان شاعر هستید یا دوست شاعر خوبی دارید یا اصلا شاعر خوبی –که دوست تان هم نیست!- می شناسید، با فرستادن آثار به ایمیلم ما را با هم آشنا کنید! تا همگی لذت ببریم. ایمیل و آدرس فیس بوکم گوشه سمت چپ وبلاگ هست. به یکی از این دو آدرس بفرستید.

چهارم اینکه دوست تان دارم !