شعر و دنیایی که می سازمش

ده قرنه یه مرد

بر سر ِ داره

همه خوابیدن

هنوز بیداره

رو تنش جای ِ

نفرت و سنگه

به چشم عاشق

اینا قشنگه

به جای چشماش

لخته ی خونه

فهمیدن، درده!

عشق، یه جنونه!

هرچی میگذره

دنیا بدتره

ده قرنه مردم

گوشاشون کره

جواب فریاد

دوختن ِ لبه

دنیا تاریکه

سراسر شبه

دردش نه دنیا

نه احتیاجه

میگه که خداس

اسمش حلاجه!

اون خود ِ عشقه

چیزی نمی خواد

داره می رقصه

با عبور باد

ده قرنه خورشید

پشت دیواره

همه خوابیدن

یه مرد، بیداره...

از سید مهدی موسوی