شعر و دنیایی که می سازمش

و قبايلی هم هستند

که آدمخوارند

و مسافر مهمان را به سيخ می‌کشند

بر آتش می‌چرخانند

و کباب می‌کنند،

شما اما

از قبايل آدمخواران نيستيد

به کلاس‌های تئاتر می‌رويد

نقاشی و رقص را می‌شناسيد

و از قبايل آدمخواران نيستيد.

و قبايلی هم هستند

که از گوشت پیران قبیله‌شان تغذیه می‌کنند

و از مسافران و غریبه‌ها می‌ترسند

شما اما

حرمت پیرهایتان را نگه می‌دارید

از مسافران و غریبه‌ها ترسی ندارید

و از قبايل آدمخواران نيستيد،

به نمایشگاه‌ها و رستوران‌های تمیز می‌روید

لبخند می‌زنید

و یکدیگر را می‌خورید،

و از قبايل آدمخواران نيستيد.

از شمس لنگرودی