فقط يک عده‌ی بخصوص می‌فهمند

که شستنِ يکی دو لکه از آستين آينه

چقدر دشوار است.

برای رسيدن به آينه

البته شکستن می‌خواهد،

بايد يکی دو بار از دريا گذشته باشی

تا طعمِ تَرشدن از شوقِ گريه را بفهمی!

 

 

حالا من اينجايم

بالانشينِ مجلس ملايکی آشنا

که تازه از آوازهای آسانِ آدمی

به همين چيزهای پيش پا افتاده‌ی ارزان رسيده‌اند.

حالا چقدر دل‌کندن از چراغ و گفت‌وگو دشوار است!

من آن پايين

خطوطی خوانا از خاطراتِ شما را جا گذاشته‌ام

و حس می‌کنم هنوز

طلبکارِ يکی دو بوسه

از دوستانِ مَحرمِ آن همه قرار نيامده‌ام!

من دارم به وضوح ... شما را می‌بينم

بارانی که بيرونِ خانه می‌بارد،

پرده‌ای که نَم‌نَمِ باد،

يا اناری آنجا

که خيس خاطره می‌لرزد!

شما غمگين و بی‌سوال،

هوا گرفته و من

که پیِ نشانیِ کسی در جيبِ آخرين پيراهنم

باز به خانه برگشته‌ام.

 

 

من اينجايم

کنار سفره نشسته‌ام

يک شعرِ ناتمامِ من آنجا جوری

در خوابِ خط‌خورده‌ی همان ورق‌پاره‌های بی‌حوصله

جا مانده است.

 

 

بيرون چه بارانی گرفته است!

گريه نکن نسيما

من از اين پيشتر نيز

با مرگِ عزيزِ خود آشنا بوده‌ام،

ما بارها به شوخی از لبه‌ی تيز هر تيغی عبور کرده‌ايم

دوباره هم به واهمه‌های بی‌نشانِ همين زندگی بازآمده‌ايم.

گريه نکن بابا، من هرگز نمی‌ميرم!

 

از سید علی صالحی

پ.ن: چقدر این روزا دلم هوای علی صالحی می کنه و ...

تگ: سید علی صالحی، نشانی ها، سیدعلی صالحی، شعر ایذه، شاعر ایذه ای، علی صالحی، حالا ديگر دير است، ریرا، ری را، اشعار سید علی صالحی، شعر امروز، شعر علی صالحی، نامه ها، موج ناب، شعر گفتار، جریان موج ناب، لیالی ِلا، یوماآنادا ، پیشگو و پیاده شطرنج، مثلثات و اشراق‌ها، عاشق شدن در دی‌ماه، مردن به وقت شهریور، دیرآمدی ری‌را، نشانی‌ها، سفر بخیر مسافر غمگین پاییز پنجاه و هشت،آسمانی‌ها، رویاهای قاصدک غمگینی که از جنوب آمده بود، ساده بودم، تو نبودی، باران بود، آخرین عاشقانه‌های ری را، دعای زنی در راه که تنها می‌رفت، چیدن محبوبه‌های شب را تنها به باد یاد خواهد داد،دریغا ملا عمر، از آوازهای کولیان اهوازی، سمفونی سپیده‌دم، ردپای برف، تا بلوغ کامل گل سرخ