روی تخت دراز کشیدم در اتاق عمل

و آرام آرام به نقره ای کمرنگ بدل شدم

در بیمارستان بوی الکل و نعنا

این در داخل و آن در بیرون

مثل من و زنم

من عصبانی، او مهربان

من روی تخت ، او در پیاده رو

و عشق کنار پنجره

نیمی الکل و نیمی نعنا

روی تخت دراز کشیدم در اتاق عمل

و آرام آرام به نقره ای کمرنگ بدل شدم

به درخت توت، به روح گلابی قسم

به نارنجی غروب، دستم کنار خودم بود.

 

از رضا بروسان

تگ: رضا بروسان ، غلامرضا بروسان، غلام رضا بروسان، شعر خراسان، رضا بروسان رفت، مرگ رضا بروسان،رضا بروسان فوت کرد، شعری از رضا بروسان