شعر و دنیایی که می سازمش

.

     ايوان خانه‌ام‌

     به وسعت قبری است‌

     از آفتاب و خاك‌

     نشسته‌ام به وسعت قبر

     و منتظرم‌

     كه دست رهگذری

     ادامه‌ی دستانم باشد

     و قفل خانه را بگشايد

     صدای خسته‌ی كفشی می‌آيد

     صدای تيزی زنگ‌

     از قعر پلكان‌

     مهمانی آمده‌ست بگويد

     امروز هم هوا دوباره گرفته ست‌

     امروز هم هوا دوباره خراب است‌.

از طاهره صفارزاده