.

     با احترام به آیه سه سوره ی القارعه:

     «و تو چه میدانی قارعه چیست».

 

 

 

     شکاف چانه‌ات

     آبگیر بزرگی‌ست

     بعدِ باران.

     خوابیده‌ای

     و تمام بیدار شدنت را

     به روز قارعه موکول کرده‌ای.

 

     عادت

     به شیهه‌های من بالای قبرت نداری

     زیرا که همیشه

     بوسیدن دهانی

     با تنها یک دندان طلا

     تو را به چای برمیگردانْد

     و دارچین را روی ملحفه‌های سفید می‌ریخت.

 

     با این حساب،

     اُوِرکتت

     دیگر میخ به دیوار نمی‌کوبد.

     و سرما

     حق دارد از سوراخ‌های خانه

     تو بیاید، بدون زنگ.

 

     متاسفم

     من اسب نیستم که خانه‌ات را

     کوب‌کوب‌کوب

     اینجا بیاورم

     من

     شیهه‌ام

     و حتم دارم

     تا ختم تو، تمام یال‌هایم

     می‌ریزد.

 

از گیتا شمسی

دانلود دکلمه این شعر با صدای شاعر