شعر و دنیایی که می سازمش

       من

       شعری چنان شکوهمند را می‌مانم،

       شعری چنان شکفته و انسانی را،

       که واژه‌ها مرا

       معنای باستانی خود،

       یا

       پژواک جاودانی خود

       می‌دانند،

       و  با طنین شادی و اندوه‌شان

       تالارهای جان و تارهای نهانم را

       می‌لرزانند‌،

       و آوازهای روشن و تاریک خویش را من

       می‌خوانند،

       مثل بهار و پاییز

       درحنجره‌ی قناری و قمری.

       اما زمان گفتن گویا

       دیگر

       سرآمده ست.

از اسماعیل خویی