شعر و دنیایی که می سازمش

       تو خوشه های سپید خردسالی منی

       که دوباره می چینم.

       تو انگشتان نخستین منی

       کنار جالیزهای سبز خیار.

       فقرا می خندند...

       می بینی چگونه برهنه ام؟

       حتا ناف مرا هنوز نبریده اند !

       عشقم چون تولدی تازه

       هنوز لزج و خونی ست.

       برای تو می خندم.

از بیژن الهی