شعر و دنیایی که می سازمش

       از ابرها

       آن تکه که تویی

       نخواهد بارید

       مِه همان خواهد بود

       چشم بسته و فرورونده

       که بهتر ببیند

       پرنده‌ی گلگون را

       و تنها پرنده‌ی گلگون

       نه اینکه هر لحظه شکوفاترست

       بر فرق اسب رهگذر

       نه چکمه‌های کوچکش

       که به گونه‌های او مهمیز می‌زنند.

از هوشنگ چالنگی