شعر و دنیایی که می سازمش

چیزی نخواستن وسط احتیاج ها

در هیچ جا جا نشدن توی هیچ جا

دنبال دکمه ای به جلو یا عقب تری

که از همین، درست همین لحظه بگذری

تو مثل هیچ چیز نبودی به جز مدام

سیگارهای قایمکی روی پشت بام

افتاد ما ز تو سمتی که تکیه گاه بود

تکیه به چشمهات زدن اشتباه بود...