شعر و دنیایی که می سازمش

جادوی تراشی چرب دستانه
خاطره‌ی پا در گریزِ شبِ عشقی کامیاب را

که کجا بود و چه وقت

به بودن و ماندن

اصرار می‌کند

بر آبگینه‌ی این جامِ فاخر

که در آن

ماهیِ سُرخ

به فراغت
گام‌های فرصتِ کوتاهش را
چنان چون جرعه‌ی زهری کُشتیار
نشخوار

می‌کند.
 
□
 از پنجره

من

در بهار می‌نگرم
که عروسِ سبز را
از طلسمِ خوابِ چوبینش
بیدار می‌کند.
 
□
 
و دست‌کوک‌هایی چنین عجول
که این جمعِ پریشان را

به خیره

پیوندی نابه‌سامان

در کار می‌کند:
 
من و جامِ  خاطره را، و بهار را
و ماهیِ سُرخ را

که چونان «نقطه‌ی پایانی» رنگین و مُذهّب

فرجامِ بی‌حاصلِ تبارِ تزیینیِ خود را
اصرار می‌کند.

از احمد شاملو