کاجی بلندم ﺩﺭ ﺣﯿﺎﻁ ﮐﻮﭼﮏ ﺯﻧﺪﺍﻥ
کاجی بلندم ﺩﺭ ﺣﯿﺎﻁ ﮐﻮﭼﮏ ﺯﻧﺪﺍﻥ؛ اندﻭﻫﮕﯿﻨﻢ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯽ
آزادﯼ ام ﺭﺍ ﺟﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺯﺩ ﻭﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﯿﺮﻭﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ ﺍﺯ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺳﯿﻤﺎﻧﯽ
ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻡ ﺭﺍ؟! ﺁﻩ! ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﺳﺖ؛ اینجا ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ
ﺑﺎ ﺷﯿﺸﻪ ﯼ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺵ، می ﺩﺍﻧﻢ! ﻓﺮﺩﺍ ﺗﻮ ﻫﻢ حتا ﺳﺮ ﺣﺮﻓﺖ
ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﯽ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺵ ﺑﺎ ﺑﺎﺩﯼ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ، هرﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺍﺕ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤﯽ ﮐﺎﻫﺪ
فرﺩﺍ ﺗﻮ ﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﭘﺮﭼﻤﯽ ﺩﺭ ﺑﺎﺩ ﻣﯽ رﻗﺼﯽ؛ ﻓﺮﺩﺍ ﺗﻮ ﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﺮﮒ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯽ
ﭘﺮﭼﻢ ﺳﻔﯿﺪ ﻭ ﺳﺒﺰ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻨﺠﺎ
ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺳﺮﺥ ﭘﺎﺷﯿﺪﻧﺪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻥ که ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺗﮏ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﺝ، ﺑﺎ
ﺧﻮﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ
حال ﺧﺮﺍﺑﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﻧﮕﺎﺭﯼ ﮐﺴﯽ ﻣﺮﺩﻩ ست؛ ﮔﻮﯾﯽ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻡ
ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻫﯿﭻ ﺳﺎﺯﯼ ﭘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، حتا ﺩﻭﺗﺎﺭ ﺣﺎﺝ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ
ﺣﺎﻝ ﺧﺮﺍﺑﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﺪ، ﺁﯾﺎ کسی ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﻣﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﮐﺮﺩﻩ؟!
ﻣﻦ زﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺸﯿﯿﻊ؛ ﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯽ شود ﻓﺎﻧﯽ
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﻏﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﻓﺮﻭﮐﺶ ﮐﺮﺩ، ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻭﯾﺰﻧﺪ ﺑﺮ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ؛ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩﯼ
ﺑﺨﻨﺪﺩ ﺑﺎ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ...
از مجتبا صادقی