شعر و دنیایی که می سازمش

می خواستم از تو

غزلی داشته باشم

در باغچه ام، اسم تو را، کاشته باشم

از دست خودم راضی/ام

ای کاش تو باشی

لبخند تو را در بغلم داشته باشم

تصویر قشنگی است به جرم تو شکستن

وقتی نفسم را ز تو انباشته باشم

تو کوه بلندی

که مه آلودی و ابری!

در دامنه ات پرچمی افراشته باشم

یعنی که جهان

مردی از این دست ندارد

گفتم:

قدمی سرزده برداشته باشم

تقدیر تو این است خداوند بمانی

هر چند تو را حادثه پنداشته باشم

دیدم که نیازی به خداوندی من نیست

گیریم که گل کرده و گل کاشته باشم

هر چند

غزل های مرا دوست نداری

می خواستم از تو

غزلی داشته باشم

از ناصر ندیمی