ظرف عسل! دریچهٔ کندو!

آمیزش حیا و هیاهو!

 

دمسردِ تفته! شادِ غم انگیز!

خورشیدِ کهربایی پاییز!

 

میدان! سراچه! کوی! خیابان!

دریا! کویر! باغ! بیابان!

 

چون رنگ جام‌های به ظاهر

با رنگ جامه‌ها متغیر،

 

گاهی به رنگ سرخِ حنایی!

گاهی به رنگ زردِ طلایی!

 

زیر هزار طاق سلیمان!

مهراب* کفر! مسجد ایمان!

 

بیدار خواب قابِ مورّب!

آیینهٔ درشت محدّب!

 

آونگِ انتظار دقایق!

تا فصل انتشار شقایق!

 

گردونهٔ شمارش معکوس!

تا انفجار قطعی فانوس!

 

فانوس آفتابی دریا!

دریاچهٔ سرابی صحرا!

 

آهوی دشت‌های تتاری!

ای چشم دوست! با توام آری.

 

از حسین منزوی

* شاعر این شعر می‌داند که مهر با این ح به شکل محراب مشهور‌تر نوشته می‌شود امّا به‌زعم او این واژه در اصل فارسی‌ست و از واژه «مهر» فارسی گرفته شده است و باید نام عبادتگاه مهرپرستان در ایران کهن بوده باشد.